Dagpappa er hoppar. Eller, no har han lagt opp, men han er hoppar langt inn i hjarterota. Hans personleg rekord er 209 meter i Vikersund. Denne søndagen lurte han på om eg ville vere med dei på hopprenn. Aldri har eg vore på hopprenn, og sa difor ja utan å tenkje meg om. Sjølvsagt skulle eg vere med! Sjølvsagt. Og me køyrde i veg alle tri. Innover i skauen. Ved ei kyrkje parkerte me, og gjekk den siste biten. Liggeunderlag, niste, kaffe, kakao, varme sokkar, luer og godt humør. Eg var gira, men merka meg likevel at nokon hoppbakke var ikkje å sjå nokon stad. Hoppbakkar høyrar liksom med på ideen om hopprenn.

Det var tydeleg at eg ikkje hadde fått heilt med meg konseptet for denne hopprennturen. Hoppbakken var i ei li. For dykk som kjenner til omgrepa for å definere storleiken på hoppbakkar, så kan eg meddele at denne var ein K20-bakke. Ikkje så veldig stor, med andre ord. Bakkerekorden er på 25 meter, og stemninga rundt denne type bakkar er i overkant joviale. Skrekkeleg jovialt, eigentelg. Og eg, som eigentleg ikkje bryr meg katta om skihopp, merka fort at dette er idrett etter mitt hjarte!

I tillegg til K20-bakken var der ein K5-bakke. Der kunne dei mindre barna hoppe. Det var tri omganger i begge bakkene, og reglane var like for store og små. Det var om å gjere å hoppe lengst. Arrangøren hadde takka nei til dommarar, så stilpoeng blei ikkje delt ut. Om ein datt, så hadde det ingenting å seie. Ein unge som hoppa i den minste bakken prøvde seg på v-stil. Forsøket var synleg, heilt til heile guten forsvann i ein sky av snø frå sitt eiga fall. Eit vanvittig stort fall med tanke på at bakken var så liten. Likevel lyder det frå høgtalaren “Marco i kjend v-stil. For eit hopp! For eit fantastisk hopp! Det blei heile 3,5 meter! Ja, denne guten ser me nok meir til framover. Fytta katta for eit flott hopp!” Det at guten landa på ansiktet og magen hadde ingenting å seie. Eg storkosa meg. Dette er hopprenn for slike som meg! Då dei eldre skulle hoppe i den såkalla store bakken kom dei på at ingen hadde tenkt på startnummer. Dei blei difor kalla opp etter yrkestittel: speidaren, læraren, presten, rørleggjaren, studenten, slankaren, Glenn og Helgesen var dei som stod klare på toppen. Vinnaren (min dagpappa) stakk av med seiaren. Hoppa 22 meter og folk var ville av jubel. Så pakka dei saman og gjekk heim. Ikkje meir hokus pokus enn det. Genialt.

Lokalavisa og menighetsbladet tok bilder av han, eg fekk kaffi og tørre sokkar, sola stod på maks øverst på himmelen og skyane hadde tatt seg fri. Det var ein perfekt dag.

Hero from Miguel Endara on Vimeo.

Men det er noko magisk over den kjærleiken to gamle menneske har for kvarandre. Eg såg dei aldri klemme kvarandre. Eg såg aldri at dei holdt rundt kvarandre. Med mindre dei hjalp kvarandre opp frå ein stol, eller over glatta, eller på ein eller anna måte hjalp kvarandre med noko, då såg eg at dei holdt på kvarandre. Eg lurar forresten på om eg minnast ein gong eg såg dei holdt kvarandre i hendene, utan at det var for å hjelpe kvarandre.

Sjølv om dei ikkje var så fysiske med kvarandre, var det tydeleg at dei elska kvarandre over alt på denne jord. Gode ord. Blikk så kjærlege at dei kunne vore fredsskapande. Dei hadde ein enorm kjærleik for kvarandre. I mange, mange år. Dei hadde kvarandre. Dei hadde kvarandre. Heilt til førre sommar. Han var så gammal og kroppen hans var ikkje frisk nok til å la livet bli verande. Ho blei verande. Verande igjen aleine. Eit halvt år var ho aleine. Dønn aleine, men med folk rundt seg. Folk som var glad i ho, snakka med ho, hjalp ho og ønska det beste for ho. Likevel var ho dønn aleine. Heilt til no. No er ho ikkje aleine lengre. No er ho der ho heile tida hadde håpa på å komme. Kroppen hennar var sliten. Ho var sliten. For sliten til å la livet bli verande. Me blei verande. Alle me andre er framleis her. Aleine. Saman.

Min svigerfar

Dei fleste har sett den evig fantastiske “The Bodyguard” på kino eller film. Hovudrolla i denne filmen, Kevin Costner som speler Frank Farmer, likar veldig på min svigerfar.

Nokre scener i denne filmen utspelar seg på ei hytte i skauen. Ei hytte med eit fantastisk snødekka landskap rundt seg. Vel, ikkje for å skryte, men her var eg i natt. Her var eg og koste meg saman med eit par venner, pappa og ikkje minst Bjørn Eidsvåg. At eg og Bjørn er gode venner, veit dykk kanskje?

Men noko skjedde. Noko blei ikkje som det skulle. I løpet av kveldsmaten reiste Bjørn seg og gjekk ut. Han gjekk ut og ned i ei mindre hytte der han hadde sin sengeplass. Eg måtte spørre andre for å finne ut kor han hadde gått. Då eg fann han holdt han på å pakke tinga sine for å reise.
“Men i all verda! Skal du reise!” Sa eg og prøvde å ta frå han det han holdt på å legge i kofferten.
“Du forstår det ikkje, gjer du? Du forstår ikkje!” Sa Bjørn ganske irritert.
“Har eg gjort noko gale? I så fall må du seie kva eg har gjort. Eg må vite kva eg har gjort så eg kan få gjort det godt igjen”, sa eg med eit snev av frustrasjon og bekymring. Kva hadde eg gjort som kunne få Bjørn til å ville reise på flekken. Og kvifor i all verda hadde eg ikkje fått med meg at eg hadde gjort (eventuelt ikkje gjort) noko?

(Det var då det gjekk opp for meg at den lille hytta me var i, faktisk var eit nabohus heime i den grenda eg kjem frå. Her hadde visstnok naboen planar om å opne ein bagelOjuice, så det passa nok litt dårleg at eg og Eidsvåg skapte drama der då)

“Me er bestevenner, sant?” Han hadde slutta å pakke. “Me kan liksom seie alt til kvarandre? Inga hemmelegheiter?”
“Sjølvsagt!”, sa eg. Plutseleg kjente eg ei voldsam trekk og gjekk for å lukke eit vindauge. Då eg kom tilbake var ikkje Eidsvåg veldig glad for prioriteringa vindauge vs. Eidsvåg.
“Har du tenkt….” var alt han rakk å seie føre eg hadde sett nesa mot neste vindauge som måtte lukkast. Det var kommen så veldig mange vindauger på det vesle bygget. Så veldig, veldig mange oppgåver. Kjente meg sliten då eg såg meg rundt og det gjekk opp for meg kva for ein jobb eg hadde føre meg. Ein veldig stor jobb med å lukke vindauger. Veldig, veldig stor jobb.

Så vakna eg. Vakna til skammen over å ha velt vindauga føre min kjære venn Bjørn Eidsvåg. Kva skal eg gjere? Kva hadde eg gjort? Kvifor var han sinna på meg? Korleis kunne eg rette opp i det? Han hadde jo sjølv sagt at me var bestevenner og at me kunne seie alt til kvarandre? Kanskje var det føre eg fekk denne store jobben med vindaugelukking plasstert føre meg.

Om nokon kan hjelpe meg å finne ut korleis eg kan gjere dette godt igjen, ville eg vore kjempetakksam. Trenger å skvære opp med han Bjørn, kjenner eg.

Kjære Bjørn Eidsvåg! Tilgi meg!

Men no er ho her; vintaren. Eg finn fram minner frå sommerturar og vennegjengen som sett kurs for skauen og vassdrag med kano på slep. For eit par somarar sida var me fire på tur. Eg, Gubbe og eit vennepar. Me hadde med oss to kanoar og to telt (i tilfelle det skulle starte å regne). Med nasa retta mot telemarkvassdraget sine fine område plumpa me i elva og starta å padle. I nokre timar padla me og fann ein stad der me kunne slå oss ned for kvelden. Bål og bading. Fisking og bacongrilling. Teltoppsetjing og planlegging av morgondagen. Det er akkurat slik ein sommartur skal vere. Ikkje noko fancy flyturar og champis. Kano, telt og kaffilars, ja takk!

Dagen etter skulle me heim att. Det var ikkje lange turen me hadde tid til den travle sommaren 2010 eller 2009. Å padle opp stryk er noko tyngre enn å padle ned stryk, fann me ut. Å padle opp stryk kor ein merkar at kanoen framleis går bakover er rett og slett umotiverande og slitsomt. Etter ein rask kikk på kartet fann me ut at vegen (som førte til der bilane stod) ikkje var så langt unna der me då var. Litt bæring av kanoar måtte me då klare? Med to kanoar, fire ryggsekkar, to telt, fire soveposar, posar med mat og fire redningsvestar fann me ut at bæring er inga sak. Alt skal fram på ei vending. Og opp me gjekk. Opp ei bratt skråning, gjennom ei blaut myr og gjennom eit høgsfelt. Alt var med, til tross for at me to jentene kjente oss bittelitt slitne og var ikkje så gira på å bære noko av betydeleg tyngde. Gutane fekk ta seg av det. Ein skal jo vere gentleman, tross alt. Då me kom til vegen var gutane slitne, merkeleg nok. Eg og venninna skulle gå det me trudde var ein 3 km lang tur bort til bilane, for så å køyre tilbake til gutane. Me gjekk, og gjekk, og gjekk og gjekk. Og til slutt kom me fram til ein bil som hadde tilhengar som slo seg vrang, og ein bil som ikkje ville starte. Medan me styra litt for å få bilane til å gjere som dei fekk beskjed om, satt gutane i høgskanten langs vegen med to kanoar heile oppakninga og eit stort kart. Ikkje eit einaste vaten å sjå. Folk som passerte i bil og motorsyklar må nok ha stussa litt på kvifor to kanoturistar hadde hamna der av alle stadar. Kanskje lo dei litt. Kanskje fekk dei dårleg samvit for at dei ikkje viste gutane det næraste vatnet. Kanskje fekk dei lyst til å ta bilde. Gutane fekk iallefall mange blikk, og kjente seg langt i frå hattehøge.

Bilane starta og me fekk plukka opp våre kjære gutar. Turen var over og me var solbrente og lukkelege.

Det er slik turar skal vere. Akkurat slik.

Her er forsida på life.no, dei som meiner dei er Noregs beste helsekostkjede.

Det at folk flest ikkje går noko særleg ned i vekt ved bruk av slike piller, har ikkje så mykje å seie. Og om dei går ned i vekt, så er det sannsynleg at dei går opp igjen etter at pillebruken og shakedrikkinga er over. Kanskje blir dei til og med tjukkare enn dei var. Det er jo flott det. Slanking som førar til fedme?

Uansett: Kva er det som eigentleg hjelp. Blokkere stoffer som gjer til at ein går ned i vekt, sjølv om desse stoffane eigentleg er lurt å få i seg, slik at magen blir mindre, men henger som ein slags dårleg pizzadeig? Eller trene litt ekstra for å gå ned i vekt på ein naturleg og fin måte? Dessutan seier ein jo at trening hjelper for meir enn berre midjemålet. Ein skal visstnok kjenne seg opplagt og klar for nye utfordringar når ein har trena. Eg skal seie det at når eg har trena er eg lagt i frå opplagt. Eg ligg langflat på golvet og kjenner at natta kan komme, helst med ein gong, helst med dyne som daler ned over meg slik at eg slipp å flytte meg ein millimeter.

Vel… Eg har inga nyttårsforsett. Inga planar om å setje meg mål om å gå ned i vekt, starte å røyke for så å slutte igjen, bruke meir eller mindre tid på eit eller anna. Nei, eg skal ha det fint eg. Det er min plan.

Det er nyttårsaften eg snakkar om. Sjølvsagt. Rundt midnatt står mest heile verda med nasa i sky for å sjå på desse mønstra, det eine større og vakrare enn det andre. Vel… Det er noko tøys. Det er noko forbanka tøys å bruke så vanvittig mykje peng på fyrverkeri, meinar no eg. Meiner eg i alle fall stort sett heile tida. Eg meiner det nesten heile året. Ikkje akkurat rundt klokka 00.00… Misforstå meg rett, eg brukar ikkje peng på fyrverkeri sjølv. Nei, ikkje tale om! Men akkurat då klokka runder 00.00 og året blir eit hakk eldre, ja då står eg òg med nasa i sky for å få med meg det fasinerande brennande kjemikaliar har å by på. Eg likar det litt.

Men det var i går. No er eg tilbake til normalen. Fyrverkeri er tøys.

Godt nytt år, alle saman! Helsing Grimstad.

Det er noko med nyttårsaften som gir meg smil og dyste tankar. Uansett kva dritt ein har gjort i 2011, så er året over og det svarte holet er klart for å gravast igjen. No er det no slik at eg har hatt eit utruleg godt år. Det har vore eit rart år, mange tårar har eg felt, men mange smil har eg og sendt ut. Eg har gifta meg, kjøpt og pussa opp leiligheit, starta på ny skule og kjenner at det er gode ting i eit langt år.

Men eg kjenner igjen denne blogposten til Antibloggeren; Det er mange, mange ting eg ikkje har fått gjort, og ein møtar seg sjølv i døra på nyttårsaften og får dette slengt i trynet. Likevel har dette året vore eit flottings år.

Planane for 2012 er likevel mange.

1. Fullføre utdanninga  – veldig sannsynleg
2. Starte på mastergraden – veldig sannsynleg
3. Pusse opp roterommet til kontor  – ganske sannsynleg
4. Få meir tid til å lese bøker – sannsynleg
5. Skaffe meg jobb – sannsynleg
6. Reise på tur med Kjersti – bør vere sannsynleg
7. Jobbe med frivillig arbeid – veldig sannsynleg
8. Reise til USA  – ikkje så veldig sannsynleg
9. Reise til Kina – ikkje så veldig sannsynleg
10. Vinne i lotto så eg kan kjøpe meg bil og parkeringsplass – høgst usannsynleg

Det er noko med det å vere avhengig eg ikkje likar. Det å vere avhengig av noko er i dei aller fleste tilfelle ein dårleg ting. Alkohol, røyk, rusmidler, medikament, penger, makt, hjelp, personer og alt anna som får ein til å miste taket på dei tinga i livet som tyder noko.

Eg hugsar ikkje heilt kor tid eg oppretta twitterkonto, men sida den dagen har eg vore innlogga minst ein gong om dagen. Kvar dag. Kvar einaste dag. Nokre dagar var eg pålogga mest 24 timer i døgnet.  No er det nok. Twitter er interessant, og til tider veldig morosamt, men twitter er ikkje livsviktig for meg. Og no merkar eg at eg er såkalla avhengig av dette sosiale medie, og då er det betre å kutte det ut. Profil sett på pause. Fritid og sosialt liv utanom Internet er atter oppretta. Det er ok, igrunn.

Men Twitter er lurt! Inga tvil om det. Hadde det ikkje vore for twitter hadde eg ikkje visst kva printer eg skulle kjøpe, kva ekstern harddisk ein burde invistere i, kor det er best å ete ute i Oslo, Bergen og Grimstad. Eg hadde ikkje visst så mykje om kor i verda eg skal oppsøke for å treffe fine kulturar og flotte menneske, og eg ville ikkje ha tenkt over kor fint det er å snakke eller skrive med menneske ein eigentleg ikkje kjenner. Eg hadde ikkje klart å vere så oppdatert på dagsaktuelle sakar om eg ikkje hadde budd på twitter. Eg hadde ikkje opplevd den utrulege varmen som oste ut av skjemen 22. juli, og dagane etter, om eg ikkje hadde budd i twitterverda. Twitter er ein genial arena for deling av kunnskap og informasjon. Twitter er ein genial arena for å treffe interessante og gode folk. Twitter er ein arena der ein han halde kontakt med folk ein trudde ein aldri ville treffe igjen. Twitter er ein arena for meiningar og diskusjonar, for promotering og formidling. Twitter er ein arena der ein kan vere seg sjølv, eller si eiga fikitve person. Twitter er ein arena der det er plass til alle, og alle har ein stemme som blir høyrd. Og no meldar eg meg ut.

Den einaste grunnen til at eg no legg twitter vekk er at eg kjenner at eg brukar tid og energi på twitter som går ut over tida eg bruker på skule, reingjering, mannen min, venner, bøker, handarbeid, cafébesøk, gåturar, tenketurar og andre større eller mindre prosjekter eg meiner er verdt mi tid i større grad enn eg har via til no. No ønskjer eg å omprioritere. Eg har like mykje tid i døgnet som alle andre. Eg kjenner eg slit med å få timane til å strekke til, slik som mange andre. Eg kjenner ikkje behovet for å twitre meir, slik som nokon andre. Og eg er no ferdig med twitter, slik som få andre.

Til alle mine 900-1000 føljarar på twitter: tusen takk for all moro! @Bettabettabetta legg inn årene.

Det er desember, det er mørkare ute… og inne for den saks skuld. Eg har alt hatt juleferie lenge. Gubben får ferie i dag. Eg har med andre ord vore ein del aleine dei siste vekene. Kjedeleg, kan kanskje mange tenkje. Vel… Kanskje? Kanskje ikkje… Eg veit korleis eg kan få tida til å gå. Klisje nok, så er musikk ein av dei tinga. Sett på litt musikk, fyll kaffikoppen og la det stå til! Dansetrinna kjem fram frå det indre. Kanskje burde alt som er relatert til dans bli verande der inne, men når eg er aleine med Adele, ja då rullar hoftane og kaffien skvalper. Særleg når dette kjem:

You should know that you’re just a temporary fix
This is not rooted with you it don’t mean that much to me
You’re just a filler in the space that happened to be free
How dare you think you’d get away with trying to play me

Iiiiiii! I like! Lurar på om Gubben sett pris på at eg digger songer om at “you’re just a temporary fix”…

Nå skal eg skvalpe litt til, rulle litt til og høyre songen for n’te gong. O’ herlege jul. Takk Gud for at ingen ser meg, eller for at eg ikkje veit at nokon kan sjå meg.