Det er noko med nyttårsskifte der mange har nyttårsforsett som skal gjere livet supert. Røyen skal stumpast og magen skal inn. Kroppen skal ut og intelligensen skal opp. Dei siste dagane har TV’n vore full av helsemyndigheitanes antirøykekampanje og ulike produsentars slankepiller. Atkins (som eg blandar med Atkinson som nok heller vil bli hugsa for sine tankar innaføre pedagogikk og ikkje korbofattig mat) er framleis ein heit mann som damene faller pladask for. Pengene blir kasta etter dei som lettast klarar å reklamere for piller som gjer til at kroppen ikkje tar til seg ulike stoffer, som sikkert har ein eller anna vital effekt for eit eller anna organ.

Her er forsida på life.no, dei som meiner dei er Noregs beste helsekostkjede.

Det at folk flest ikkje går noko særleg ned i vekt ved bruk av slike piller, har ikkje så mykje å seie. Og om dei går ned i vekt, så er det sannsynleg at dei går opp igjen etter at pillebruken og shakedrikkinga er over. Kanskje blir dei til og med tjukkare enn dei var. Det er jo flott det. Slanking som førar til fedme?

Uansett: Kva er det som eigentleg hjelp. Blokkere stoffer som gjer til at ein går ned i vekt, sjølv om desse stoffane eigentleg er lurt å få i seg, slik at magen blir mindre, men henger som ein slags dårleg pizzadeig? Eller trene litt ekstra for å gå ned i vekt på ein naturleg og fin måte? Dessutan seier ein jo at trening hjelper for meir enn berre midjemålet. Ein skal visstnok kjenne seg opplagt og klar for nye utfordringar når ein har trena. Eg skal seie det at når eg har trena er eg lagt i frå opplagt. Eg ligg langflat på golvet og kjenner at natta kan komme, helst med ein gong, helst med dyne som daler ned over meg slik at eg slipp å flytte meg ein millimeter.

Vel… Eg har inga nyttårsforsett. Inga planar om å setje meg mål om å gå ned i vekt, starte å røyke for så å slutte igjen, bruke meir eller mindre tid på eit eller anna. Nei, eg skal ha det fint eg. Det er min plan.