Ein treng litt embalasje av enten plast eller papir av noko slag. Oppi der putter ein oksidasjonsmiddel og ein eller anna form for brennstoff, gjerne aluminium, magnesium eller magnalium. Ein kan òg gjerne putte oppi litt kjemikaliar for å få litt ekstra piff på sakane. Personleg likar eg ikkje så godt alle desse fargane som alle kjyter så felt av, men om det skal vere noko så får det vere koparklorid som gjer ei klar blåfarge. Alt skal i embalasjen, og så stappar ein ei lunte i, tenner på og spring. Opp i veret fyk ei ildkule som eksploderar i ei stor rose av lys. Ein skal stå å sjå på denne rosa heilt til ho forsvinn. Deretter skal ein kikke på kvarandre og nikke anerkjennande for så å vende anletet mot himmelen og vente på neste lysrose. Pengane dalar ned i skjul. Pang, Bang, Poff og borte. Alt som står igjen er ei lite grå dott av røyk som prøvar å ta seg like godt ut som det vakre, glitrande som just var der.

Det er nyttårsaften eg snakkar om. Sjølvsagt. Rundt midnatt står mest heile verda med nasa i sky for å sjå på desse mønstra, det eine større og vakrare enn det andre. Vel… Det er noko tøys. Det er noko forbanka tøys å bruke så vanvittig mykje peng på fyrverkeri, meinar no eg. Meiner eg i alle fall stort sett heile tida. Eg meiner det nesten heile året. Ikkje akkurat rundt klokka 00.00… Misforstå meg rett, eg brukar ikkje peng på fyrverkeri sjølv. Nei, ikkje tale om! Men akkurat då klokka runder 00.00 og året blir eit hakk eldre, ja då står eg òg med nasa i sky for å få med meg det fasinerande brennande kjemikaliar har å by på. Eg likar det litt.

Men det var i går. No er eg tilbake til normalen. Fyrverkeri er tøys.

Godt nytt år, alle saman! Helsing Grimstad.