Snøen har endeleg kommen til Grimstad. Fram til no har eg og Gubbe sagt at me bur i Syden. Her har me kost oss med varmegrader, bare vegar og god stemning. Me har òg kost oss med stormar, kjensla av at huset skal rase saman og vassrett regn. Men ja, no er snøen her. Eg er usikker på kva eg meiner om det. Fram til eg var 18 år likte eg snøen veldig godt, no er eg blitt gammal og grå (skulle ein tru) og meiner at snøen er fin å sjå på, gild å renne på ski på og fabelaktig på alle måtar dersom ein på eiga initiativ kan oppsøke snødekte område. Riktignok er ikkje snøvinter i Grimstad på langt nær så ille som Oslo. Å parkere i Oslo sine gater, når snømåkarane aldri får mogelegheit til å fjerne snøen, er eit mareritt. Heldigvis er eg velsigna med ein Gubbe som berre ler godt for seg sjølv når han må spinne bilen på plass i ei snøfonn i Underhaugsveien. Eg likar å gå, eg.
Men no er ho her; vintaren. Eg finn fram minner frå sommerturar og vennegjengen som sett kurs for skauen og vassdrag med kano på slep. For eit par somarar sida var me fire på tur. Eg, Gubbe og eit vennepar. Me hadde med oss to kanoar og to telt (i tilfelle det skulle starte å regne). Med nasa retta mot telemarkvassdraget sine fine område plumpa me i elva og starta å padle. I nokre timar padla me og fann ein stad der me kunne slå oss ned for kvelden. Bål og bading. Fisking og bacongrilling. Teltoppsetjing og planlegging av morgondagen. Det er akkurat slik ein sommartur skal vere. Ikkje noko fancy flyturar og champis. Kano, telt og kaffilars, ja takk!
Dagen etter skulle me heim att. Det var ikkje lange turen me hadde tid til den travle sommaren 2010 eller 2009. Å padle opp stryk er noko tyngre enn å padle ned stryk, fann me ut. Å padle opp stryk kor ein merkar at kanoen framleis går bakover er rett og slett umotiverande og slitsomt. Etter ein rask kikk på kartet fann me ut at vegen (som førte til der bilane stod) ikkje var så langt unna der me då var. Litt bæring av kanoar måtte me då klare? Med to kanoar, fire ryggsekkar, to telt, fire soveposar, posar med mat og fire redningsvestar fann me ut at bæring er inga sak. Alt skal fram på ei vending. Og opp me gjekk. Opp ei bratt skråning, gjennom ei blaut myr og gjennom eit høgsfelt. Alt var med, til tross for at me to jentene kjente oss bittelitt slitne og var ikkje så gira på å bære noko av betydeleg tyngde. Gutane fekk ta seg av det. Ein skal jo vere gentleman, tross alt. Då me kom til vegen var gutane slitne, merkeleg nok. Eg og venninna skulle gå det me trudde var ein 3 km lang tur bort til bilane, for så å køyre tilbake til gutane. Me gjekk, og gjekk, og gjekk og gjekk. Og til slutt kom me fram til ein bil som hadde tilhengar som slo seg vrang, og ein bil som ikkje ville starte. Medan me styra litt for å få bilane til å gjere som dei fekk beskjed om, satt gutane i høgskanten langs vegen med to kanoar heile oppakninga og eit stort kart. Ikkje eit einaste vaten å sjå. Folk som passerte i bil og motorsyklar må nok ha stussa litt på kvifor to kanoturistar hadde hamna der av alle stadar. Kanskje lo dei litt. Kanskje fekk dei dårleg samvit for at dei ikkje viste gutane det næraste vatnet. Kanskje fekk dei lyst til å ta bilde. Gutane fekk iallefall mange blikk, og kjente seg langt i frå hattehøge.
Bilane starta og me fekk plukka opp våre kjære gutar. Turen var over og me var solbrente og lukkelege.
Det er slik turar skal vere. Akkurat slik.
